ΜΑΝΑ, ΠΟΥ ΖΩ;

Στο Πρωτοδικείο Άρτας, όπου προσήλθα με τον δικηγόρο μου, κατέθεσα την πρώτη αίτηση για να παραλάβω τον φάκελό μου. Ήθελα να δω ποιοι υπέγραψαν, ποιοι μεσολάβησαν, ποιοι έκριναν πως ένα παιδί μπορούσε να αλλάξει χέρια σαν αντικείμενο συναλλαγής. Η αίτησή μου δεν έγινε δεκτή. Απορρίφθηκε με λόγια ψυχρά, τυπικά, σφραγισμένα από εκείνη την απρόσωπη βεβαιότητα της εξουσίας που δεν αισθάνεται την ανάγκη να εξηγηθεί. Ένα χαρτί μού ανήγγειλε πως η υιοθεσία είναι υπόθεση προσωπικών δεδομένων και η πρόσβαση σ’ αυτόν τον φάκελο μάς είναι απαγορευμένη. Σε ένα χαρτί μου έλεγαν πως η αλήθεια μου έπρεπε να παραμείνει κλειδωμένη. Ένιωσα πως δεν μου αρνήθηκαν απλώς έγγραφα. Μου αρνήθηκαν το δικαίωμα στη μνήμη, το δικαίωμα να γνωρίζω ποιοι αποφάσισαν για μένα πριν ακόμη μπορέσω να μιλήσω. Βγήκα από το κτίριο κρατώντας την απόρριψη στα χέρια. Το χαρτί ήταν ελαφρύ, μα ζύγιζε περισσότερο από ολόκληρο το παρελθόν μου.